Na veel presentaties, workshops en keynotes zou je denken dat de zenuwen ondertussen wel verdwenen zijn. Dat zijn ze niet. En eerlijk? Daar ben ik blij om.

Vroeger zag ik zenuwen als een probleem dat opgelost moest worden. Alsof de beste sprekers zonder enige spanning een podium opstappen, volledig ontspannen, klaar om moeiteloos hun verhaal te brengen. Maar hoe langer ik presentaties begeleid en zelf geef, hoe meer ik besef dat het net andersom werkt. De sprekers die me het meeste overdonderen, zijn zelden degenen die vlak voor hun presentatie achterover leunen met de boodschap: "Dat komt wel goed."

Het zijn de mensen die nog eens door hun openingszin gaan. Die zich afvragen of hun verhaal relevant genoeg is. Die nog snel controleren of hun voorbeelden aansluiten bij het publiek. Niet omdat ze onzeker zijn. Maar omdat ze betrokken zijn.

Want dat is wat gezonde zenuwen eigenlijk zijn. Ze zijn een teken dat iets belangrijk voor je is.

• Je wil respect tonen voor de tijd van je publiek
• Je wil een boodschap overbrengen die blijft hangen
• Je wil impact maken.

En precies daarom voel je spanning. Veel mensen proberen die spanning weg te duwen. Ze zoeken technieken om volledig ontspannen te worden. Ze hopen op een dag een podium op te stappen zonder ook maar één vlinder in hun buik. Ik weet niet of dat een goed idee is.

Want de dag dat een presentatie je helemaal niets meer doet, is misschien ook de dag dat je stopt met kritisch naar jezelf te kijken.

• Dat je minder voorbereidt
• Minder luistert naar je publiek
• Meer vertrouwt op routine

Zenuwen hebben namelijk een functie.

• Ze houden je scherp.
• Ze zorgen ervoor dat je nadenkt over de vragen die je publiek mogelijk heeft.
• Ze dwingen je om keuzes te maken in je verhaal.
• Ze herinneren je eraan dat presenteren niet over jou gaat, maar over de mensen die luisteren.

Natuurlijk bestaat er ook zoiets als té veel spanning. Iedereen kent wel dat gevoel van een droge mond, een versnelde hartslag of het idee dat je openingszin plots verdwenen is. Maar zelfs dan is het doel niet om alle zenuwen weg te werken. Het doel is om ze om te zetten in energie.

Ik vertel klanten daarom vaak dat ze niet moeten streven naar kalmte en perfectie. Ze moeten streven naar voorbereiding. Want voorbereiding is het enige medicijn tegen zenuwen dat echt werkt. Niet omdat de spanning verdwijnt. Maar omdat je weet dat je klaar bent.

En dat maakt een wereld van verschil.

Vandaag, vlak voor een belangrijke presentatie, voel ik nog steeds spanning. Alleen interpreteer ik die anders dan vroeger. Ik zie ze niet langer als een waarschuwing. Ik zie het als een signaal. Een signaal dat ik geef om mijn publiek. Dat ik iets te vertellen heb dat er toe doet. En dat ik klaar ben om daar mijn beste versie van te laten zien.

Misschien moeten we dus stoppen met streven naar géén zenuwen. Een beetje gezonde spanning is niet de vijand van een sterke presentatie. Ze is vaak net de voorwaarde ervoor.

Succes met je volgende presentatie

Harald

‍